Als je regelmatig met de pers communiceert en ‘vecht’ om je verhaal ‘verkocht’ te krijgen, dan zal het bericht op Communicatie Online je redelijk bekend klinken.
“Bijna ieder PR-Bureau of afdeling bij grote organisatie heeft het. Een eigen Excel-bestandje of een eigenhandig in elkaar geknutselde database. Het goud van de organisatie: de mediacontacten. Een beetje PR-bureau met verschillende consultants heeft zelfs meer van die lijstjes en de consultants onderling zetten er ook nog een password op.”
Volgens auteur David Gribnau moeten we van deze aanpak af. In Engeland zijn ze –zegt hij – op dat vlak al een flink pak verder en worden ‘kostbare’ contactgegevens veel minder afgeschermd.
“Het gaat er niet om dat je een journalist kent en dat je in bezit bent van zijn mobiele nummer. Het gaat om wat je hem te bieden hebt: een goed achtergrondverhaal, een mooie primeur, een keihard nieuwsfeit etc etc.”, aldus Gribnau. Hij heeft gelijk, alleen vrees ik dat een journalist een selectie moet maken uit alle interessante items die hem worden aangereikt. Als hij moet kiezen uit tien in plaats van uit honderd aangeboden items, dan is de kans groter dat hij jouw item kiest als dat bij die tien zit.
Ik begrijp dat het centraal beheer van contactgegevens ook heel wat voordelen biedt, maar dit moest ik toch even kwijt. :)
Met het Media Zakboekje van Kluwer schiet je voor Vlaanderen al een heel eind op.
Lees hier het artikel van David Gribnau.
