De wei als Melkkoe? Prijs festivaltickets stijgt snel

Volgens economische wetmatigheden zouden festivals het afgelopen decennium maar met 15 procent mogen gestegen zijn. Maar in werkelijkheid ligt die stijging veel hoger. Terecht?

Nee, organistoren kijken niet verbaasd op wanneer ze horen dat hun festivals sneller duurder worden dan het normale leven. Patrick Keerseblick, organisator van het Cactusfestival, de sterkste klimmer in de voorbije tien jaar, vraagt echter om te nuanceren.

Tien jaar geleden was de topnaam op zijn festival St. Germain, de Franse lounge-artiest die toen bijzonder hip was. Kostprijs: 25.000 euro. De topnaam dit jaar is Bryan Ferry, en die kost ongeveer 100.000 euro. Een dergelijke stijging van 300 procent is waarschijnlijk typisch, meent Keersebilck.

Precieze cijfers geeft niemand graag, maar toch zijn er enkele richtinggevende cijfers die erop wijzen dat de artistieke budgetten bij de middelgrote festivals minstens verdubbeld zijn.

'Zéker verdubbeld', zegt Keersebilck. Ook het artistiek budget van Dranouter is in die tien jaar met 100 procent gestegen, en daar is de organisatie zelf verbouwereerd over. Dour laat weten dat zijn totale budget vandaag 4 miljoen euro bedraagt, waarvan het artistieke deel 1,5 miljoen euro is. 'In 2007 was dat nog 850.000 euro', zegt woordvoerder Marc Steens.

Onze grootste festivals, Graspop, Rock Werchter en Pukkelpop, gaan nog veel verder. 'We hebben de groten der aarde', vindt Pukkelpop-organisator Chokri Mohassine. 'Tien jaar geleden was Reprazent bij ons nog een headliner, nu is dat Foo Fighters.' Een prijs wil hij daar niet op plakken, maar onlangs was er in Nederland heibel toen bleek dat de Britse topband Coldplay op Pinkpop 1,3 miljoen euro ving voor één optreden. Coldplay sluit zaterdag de derde dag van Werchter af.

Oordopjes

En organisatoren hebben nog meer redenen om de stijging van de prijzen te verklaren.

De logistieke kost is belangrijk. 'We moeten aan steeds meer administratieve verplichtingen voldoen', zegt Bavo Van den Broeck van Dranouter. 'De wetgeving voor milieu, arbeid, alcohol en tabak, binnenkort het uitdelen van gratis oordopjes – dat draagt allemaal bij tot de kost.'

Alle festivals klagen die strengere regelgeving aan. Er wordt ook steeds meer geïnvesteerd in duurzaamheid, security en een mobiliteitsplan. Ook de leveranciers worden op kosten gejaagd door de overheidscontrole. En ook die rekenen dat door. In die hele 'reglementitis' zit weinig overleg. 'De wetgeving maakt het moeilijk', zegt Chokri Mohassine. 'Ja, het zou goedkoper kunnen, maar we willen niet tekortschieten.'

De klant stelt zelf ook prijs op meer luxe en sfeer. De tijd dat een festival zijn bezoekers op een regime van friet en hotdogs zette in een sombere modderweide, ligt achter ons. Festivals worden totaalervaringen, met een artistieke aankleding en warme douches, workshops en animatie.

En de eisen van het publiek liggen qua beleving véél hoger dan tien jaar geleden. In de dance-site van Pukkelpop werd fors geïnvesteerd, en het pijlsnel gegroeide Tomorrowland werd al omschreven als een 'Efteling voor dancefreaks'. Kleinere festivals volgen die trend.

En last but not least de artiesten zelf. 'De verwachtingen van de entourage zijn ook sterk toegenomen', zucht Patrick Keersebilck. 'Iedereen lijkt wel zijn eigen specifieke mengpaneel te willen. Vroeger gaf je de artiest 'savonds catering, nu willen ze drie maaltijden per dag. Tien jaar geleden maakte je een deal en daar zat alles in. Nu komt er sowieso, en vaak ter elfder ure, van alles bij. Men vindt dat vanzelfsprekend. Men probeert er gewoon alles uit te halen en omdat de vraag in Europa veel groter is dan het aanbod, kan je daar weinig tegen doen.'

Verdwenen

Kunnen festivals iets ondernemen tegen die trend? Vaak is het meedoen of verzuipen. Op de kalender van 2002 treffen we namen aan als More Blues, Farmfest, Open Tropen, House Torhout, Beach Rock, Colora, Alterego, Alive, Eurorock. Ze zijn roemloos verdwenen en meestal al vergeten.

Een flink aantal namen, zoals Cactus, Pukkelpop en Couleur Café, heeft in die tien jaar de sprong naar een hogere klasse gemaakt en overleefd.

'Onze grotere namen vragen nu gages volgens westerse normen en hebben agenten die ook hun procent vragen', zegt Irene Rossi van Couleur Café, een festival dat met wereldmuziek werkt, maar steeds meer ook met (duurdere) genres als hiphop.

'Het klopt dat we ons profiel in die tien jaar bijgestuurd hebben', geeft Patrick Keersebilck toe. 'We hebben grotere en meer bekende namen, en dat bevalt de mensen. Hoe komt dat? Omdat ze zich aandienen. En vroeger richtten we onze derde dag helemaal op wereldmuziek. Die hausse is voorbij, het publiek is wat minder avontuurlijk. Vandaag worden mensen overspoeld door een constante aanvoer van heel veel nieuwe namen die meestal heel korte carrières maken.'

Andere festivals gaan net niet mee met die duurste namen. Dour, dat dit jaar waarschijnlijk voor het eerst zal uitverkopen met dagelijks 36.000 bezoekers, plukt de vruchten van de omgekeerde optie. Marc Steens: 'We betalen de groepen normale gages en zetten minder in op grote headliners. Hier kom je om ontdekkingen te doen.' Het budget is navenant: drie toppers van Rock Werchter souperen allicht het totale budget van Dour op.

TW Kassa

Wat is dan het duurste festival? 'Rock Werchter', roepen u en ik in koor. Nee dus. Rock Werchter staat zelfs niet in de top-drie, die gevormd wordt door TW Classic, Pukkelpop en Graspop (zie grafiek). Dat wil zeggen: als we uitgaan van het vergelijkbare gegeven van een combiticket, gedeeld door het aantal dagen.

Een dagje Werchter (zonder camping) kost dan net geen 49 euro, en dat is 20 euro minder dan wat je een weekend later betaalt voor maar de helft van de bands en de helft van het festivalterrein. Is TW Classic de melkkoe van het festivalseizoen?

Het heeft, behalve met de ruimere financiële slagkracht van een ouder publiek, toch weer te maken met het soort bands, zegt Herman Schueremans: 'De ticketprijs reflecteert de gages. Bryan Adams, Texas, Simple Minds en Blunt verkopen in eigen naam Vorst Nationaal of het Sportpaleis uit, dus moet je hen die uitkoopsommen betalen. Anders komen ze niet.'

Als Vlaanderen Festivalland in het voorbije decennium een evolutie doormaakte, is het die van een verregaande professionalisering. Chokri Mahassine: 'Vroeger leefden we in de comboytijd, nu spelen we een leidende rol in een professionele sector. De dag dat de mensen het niet meer willen betalen, zullen we ons daaraan moeten aanpassen.'

Ticketprijs afhankelijk van dollarkoers en inflatie

Zelfs een rockband ontsnapt niet aan fenomenen als inflatie en valutaschommelingen.  Hetzelfde geldt ook voor de organisatoren van festivals. Ook zij moeten een locatie huren, net als een podium, tenten en andere infrastructuur. En last but not least hun personeel betalen.

In het circuit van de rockbands wordt afwisselend in dollar en euro betaald, afhankelijk van wat op een bepaald moment interessanter is, vaak voor de rockband. Beelden we ons daarom even een rockband in die midden 2001 zo'n 10.000 dollar vroeg om te komen optreden. Omgerekend tegen de toenmalige koers van de euro, kwam dat voor een organisator uit de eurozone overeen met een uitgave van 11.800 euro.

Maar nu, tien jaar later, is de dollar 41 procent in waarde gedaald tegenover de euro. Daardoor moet een organisator dus een pak minder euro's op tafel leggen om hetzelfde bedrag in dollar te kunnen betalen. De 12.800 dollar die je nu moet betalen, komt daardoor nog slechts overeen met 8.960 euro. Voor een Europees organisator is de (Amerikaanse) groep dus bijna een kwart goedkoper geworden.

Een organisator die vooral met bands werkt die zich in euro laten betalen, hebben dat voordeel niet. Voor hen is 11.800 euro van tien jaar geleden nu nog steeds 11.800 euro. In de veronderstelling dat ongeveer de helft van de bands in dollar en de andere helft in euro worden betaald, betekent dat voor een organisator een daling van zijn artistieke kost met zo'n 20 procent in tien jaar tijd.

Maar de dollarkoers is niet alles. Ook bandleden moeten eten, willen een huis kopen, hun gezin onderhouden, hun manager betalen. Dat geldt zowel voor Europese als Amerikaanse bands. De betrokken muzikanten, technici en andere leden van de band zullen hun inkomen tenminste gelijke tred willen zien houden met de inflatie.

Die inflatie zorgde er de jongste tien jaar voor dat het leven in de VS 28 procent duurder is geworden. In de EU lag ze met 27 procent nauwelijks lager. Alleen daardoor al zou de band die tien jaar geleden voor 10.000 dollar of 10.000 euro wilde optreden, nu 12.800 dollar moeten vragen – anders zijn de bandleden armer aan het worden.

Zo bekeken is de artistieke kost dus niet met 20 procent gedaald, maar nagenoeg onveranderd gebleven.

Maar de organisator moet ook rekening houden met de kosten die hij in eigen land heeft (infrastructuur en personeel). Die zijn de jongste tien jaar door de inflatie in ons land bijna 25 procent duurder geworden.

Dat alles zorgt ervoor dat een organisator ongeveer evenveel zou moeten betalen aan de bands die hij uitnodigt, maar een kwart meer aan alles wat met logistiek te maken heeft, alleen al om die te behouden.

Brengen we de artisieke en het logistieke kosten nu samen, en gaan we ervan uit dat de gages tien jaar geleden goed waren voor 40 procent van het totale budget, terwijl de rest naar de praktische kant van de zaak ging, dan zou een gemiddeld festivalticket zuiver economisch bekeken nu 15 procent duurder mogen zijn dan tien jaar geleden.

Bron: De Standaard
© Corelio

Advertenties
Geplaatst in algemeen, ticket, Ticketing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: